อีโก้ในบล็อกนี้ ไม่ใช่ชื่อกระเทยที่ผมเรียกอย่างคุ้นปากด้วยภาษาในหมู่กระเทยด้วยกัน (เพราะผมไม่ใช่กระเทย... นะฮ้า~)
อีโก้ในบล็อกนี้ ไม่ใช่ชื่อ ISP หรือผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ตเจ้านึง ที่ผมเป็นลูกค้าประจำอยู่ (แต่เริ่มไม่ค่อยได้ใช้ เพราะที่หอมีเน็ตฟรี + ไม่ต้องมีโมเด็ม)
อีโก้ของผม คือ "ภาวะทางอารมณ์" อย่างหนึ่ง.... ไม่อยากพูดศัพท์ทางการแพทย์อะ เพราะไม่รู้เหมือนกัน (แป่ว...)
*********************************************
ช่วงเดือนสองเดือนมานี่ เริ่มรู้สึกตัวเองว่ากำลังเปลี่ยนไป ทั้งตัวเอง และคนรอบข้าง
ไม่ใช่ว่ากำลังจะกลายพันธุ์ไปเป็นมนุษย์ตัวสีเขียวๆ หรือมีโหนกงอกออกมาจากข้างหลังนะ
แต่ความเปลี่ยนแปลงนี่ เป็นเรื่องของอารมณ์ ที่ดูจะแปรปรวนง่ายเหลือเกิน
ปัญหามันอาจจะเกิดจาก
- โลกร้อน คนก็ร้อน
- เศรษฐกิจฝืดเคือง ข้าวยากหมากแพง
- สภาวะบ้านเมือง สารพัดม็อบ
- การเรียน ยิ่งเรียนยิ่งรู้ รู้ว่าตัวเองโง่ลง
ที่ว่านั่นไม่ใช่ปัญหาหรอก เป็นองค์ประกอบ
ปัญหาจริงๆ คือ ภูมิต้านทานทางอารมณ์ของมนุษย์ลดลงต่างหาก
มนุษย์มีความยั้งคิดน้อยลง
มนุษย์มีทักษะการแก้ปัญหาลดลง
มนุษย์มี "มนุษยสัมพันธ์" ลดลง
แทบทุกคน เวลามีเหตุการณ์อะไรก็ตามเกิดขึ้นกับตัว ต่างก็จะบอกว่า "กูไม่ผิด"
ถ้ามันเป็นปัญหา ไม่ว่าจะหนักหรือเบา ไม่ว่าจะเป็นคนทำหรือไม่ จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แล้วก็พยายามโบ้ยไปให้คนอื่นแก้ไข
ถ้ามีเรื่องทะเลาะกัน ไม่ใช่แค่ด่าทอ แต่กะจะเอากันให้ตายไปข้าง
ตัดสินความคิดความอ่านของคนอื่นจากเหตุผลไม่กี่อย่าง โดยไม่พยายามยอมรับตัวตนที่แท้จริงของเขา
ความรุนแรง ความไม่ปรองดอง ความไม่สามัคคี ความสัมพันธ์ที่ห่างเหิน มาจากการที่มนุษย์มี "อีโก้" ในตัวมากเกินไป
ผมเชื่อว่าคนที่รู้ตัวและรู้ต้นสายปลายเหตุมีเยอะ แต่ที่ไม่สนใจจะแก้ปัญหากัน เพราะทำไม่ได้
ใครก็ตาม ถ้ามองโลกออกแล้วพยายามแก้ปัญหา คนๆ นั้นจะกลายเ้ป็นตัวประหลาดของสังคม
ยิ่งทำก็ยิ่งเหมือนปลูกต้นไม้ในทะเลทราย เหนื่อยเปล่าๆ แถมเจ็บตัวด้วย พายุจะพัดมาตอนไหนไม่รู้
ไอ้การที่เราพยายามมองโลกรอบๆ ตัวด้วยใจเป็นธรรมนี่ มันยากนะ
เพราะมองแล้วเจอแต่สิ่งเน่าเฟะ ไม่เหลือสภาพสังคมอุดมคติที่วาดไว้ตอนเป็นเด็ก
ยิ่งมองยิ่งเจ็บปวด.....
ไม่อยากเห็นโลกแบบนี้อีกแล้ว
ไปดูซีรี่ส์ญี่ปุ่นกันดีกว่า :p
(วกมาขายของได้ไงเนี่ย!)
