บล็อกนี้เกี่ยวกับความรู้สึกของผมที่มีต่อดนตรีนะครับ อาจจะฟังดูแปลก แต่ก็ขอให้ช่วยฟัง
เพราะเมื่อเจอแล้วมันต้องเอามาบอกเล่า
เมื่อวาน หลังจากเรียนเสร็จ ผมได้แวะไปที่สยามสแควร์ เพื่อเดินเล่น
โดยความตั้งใจลึกๆ คือ อยากจะไปหาซื้อหนังสือหรือการ์ตูนมาอ่านสักเล่ม
ผมเดินเลือกไปเรื่อยๆ ก็ไม่ถูกใจสักที ในที่สุด ผมก็มาโผล่ที่ชั้น 7 มาบุญครอง
หลังจากที่ลองไปเช็กว่าการ์ตูนที่ตามเล่มใหม่ออกหรือยัง ร้านต่อไปที่จะสำรวจคือร้านซีเอ็ด
ผมเข้าไปในร้านซีเอ็ด ก็พบกับหนังสือหลากหลายประเภท วางเรี
ยงรายอย่างเป็นระเบียบตามหมวดหมู่
จากหนังสือแนะนำ นิตยสาร นิยายวัยรุ่น เรื่อยมาจนหนังสือคอมพิวเตอร์ ซึ่งเป็นมุมที่ผมเข้าไปแล้วเกิดกิเลสทุกครั้ง
เพราะมันมีแต่หนังสือที่ผมอยากได้ แต่เงินในกระเป๋าก็ไม่เคยมีพอให้หยิบมาเป็นเจ้าของ
ถัดจากมุมหนังสือคอมพิวเตอร์ ผมสะดุดตากับมุมนี้มาก มุมที่ผ
มเองก็ไม่อยากเชื่อนักว่าจะมีในร้านหนังสือ
มุมซีดีเพลง
แม้ว่าป้ายชื่อมุมจะเป็น "software" แต่มองดูแล้ว นอกจากวีดิโอสอนใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ไม่กี่แผ่น
ที่เหลือเป็นเพลงบรรเลง เพลงคลาสสิคทั้งสิ้น
ที่สำคัญ ซีดีเพลงเหล่านี้ถูกวางเรียงเป็นตับอย่างลวกๆ
ให้เห็นเฉพาะสันปก ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าตรงนี้เป็นเพลงอะไรของใคร ถ้าไม่หยิบขึ้นมาดูหน้าปก, บางแผ่นก็วางอยู่บนพื้น เพราะที่วางมีไม่พอ
ผมรู้สึกเคืองสายตาพอสมควร อย่างน้อยก็น่าจะเอาขึ้นมาวางให้เห็นบ้างว่าตรงนี้มีซีดีเพลง
ผมใช้เวลาหลายนาทีพิจารณาว่ามีแผ่นไหนมั้ยที่น่าสนใจ พบว่าเพลงส่วนใหญ่เป็นเพลงบรรเลงเปียโน เพลง music box เดี่ยวแซกโซโฟนของ อ.เทวัญ ทรัพแสนยากร หลายชุด
จากมุมนี้ ผมค้นจนเจอ The Miracle - ซีดีชุด digital recording ชุดแรกของวง Infinity วงแจ๊สฝีมือระดับปรมาจารย์ของไทย
ด้วยความที่กำลังบ้า fusion, jazz ซึ่งเป็นอิทธิพลจากวง ETC. เลยหยิบมาแบบไม่ลังเล
แล้วเตรียมเอาไปจ่ายเงิน เพราะรู้ว่า ถ้าอยู่ตรงนี้ต่อไป
อาจหมดตัวจริงๆ
ก่อนที่ผมจะเดินออกไปจากตรงนั้น สายตาก็ดันจับไปโดนเอาซีดีของ VieTrio เข้าเต็มๆ
VieTrio ไม่ต่ำกว่ายี่สิบแผ่น วางอยู่อย่างไร้ค่าบนชั้นวางในร้่านหนังสือ
ผมเสียดายความตั้งใจของพี่น้องดนตรีคลาสสิคทั้งสามคน ที่อยากให้คนไทยเข้าถึงเพลงคลาสสิคได้ง่ายขึ้น
แต่ถ้ามันเป็นอย่างนี้ คนไทยก็คงยังไม่ได้ฟังเพลงคลาสสิคด้วยเข้าใจในคุณค่าของมันอยู่ดี
ผมเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ พลางเหลือบไปเห็นการกระทำที่ขัดตา - โปสเตอร์โปรโมทมินิคอนเสิร์ตของ VieTrio ใบโต แปะอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ชำระเงิน
ผมคิดในใจ ถ้าเจ้าตัวมาเห็นผลงานตัวเองกลายเป็นแค่ส่วนเติมเต็มที่ดูไร้ค่าในร้านหนังสือ เขาจะรู้สึกยังไงบ้างหนอ
ที่กล่าวมาทั้งหมด เพียงแค่อยากให้ภาคธุรกิจเห็นคุณค่าของดนตรี ให้เกียรติดนตรีกันสักนิดนึงนะครับ
เพลงไทย ก่อนบรรเลงทุกครั้งต้องไหว้ครู
เพลงสากล หรือเพลงอะไรก็ต้องมีครูเหมือนกัน เคารพในผลงานกันสักนิดเถอะครับ
ถ้าทำไม่ได้ อย่าทำดีกว่า เพราะมันทำร้ายจิตใจกันได้จริงๆ
ปล.ที่ผมไม่ได้หยิบ VieTrio ออกมาด้วย เพราะผมซื้อไปแล้วก่อนหน้านี้นะครับ ^ ^
)
